//-->
Merhaba Arkadaşlar Öncelikle Siteme Hoşgeldiniz.Rock Videolarda Video Kliplerini İzlemek İstediginiz Sanatçıları İletişim Bölümünden Mesaj Atarak yada Ziyaretçi Defterine Yazarak Bildirmenizi İstiyorum.Site Hakkındaki Görüşlerinizi ve İsteklerinizi Ziyaretçi Defterine Yazarsaniz Çok Mutlu Olurum İyi Vakitler Geçirmeniz Dileğimle..

|| GOTHIC | EMO | PUNK | METAL | ROCK ||

Gothic Yazi


Kırmızı kırmızı damlalar yere dökülür onlar benim kanım, ben değil
onlar acı çeker yere düşerken ben acı çekerim siz aptal insanlar bana
bakarken çünkü size acırım bana küçümser gibi bakıp karşımda dikilirken

Karanlık bir oda her yer kapkara burda, işte hayat budur herkesi
beklerim buraya ama beni yalnız bırakın kendinizde yalnız kalın ancak
bu şartla

Hiç bir şey istemem bir parça gülebilmek için ağlamak daha güüzeldir
rahatlar insan ne de olsa öyleyse gel sende bu karanlık ortama

Bir kaç damla gözyaşı akar gözümden ama napabilirim ki benimde ruhum
kayıp hayatın içinde kalbim kırık param parça bir halde ama karanlığın
şartı budur mutlu olmalıyım belki de



Karanlıklardayım, derinlerde.
Ateşlerdeyim, küllerde.
Ruhlardayım, sahte bedenlerde.
Zindanlardayım, esirlerle.
Korkularındayım, korkunum.
Düşlerindeyim, rüyalarında.
Savunmasızım
Korkağım
Duygusuzum
Aptalım...
Zayıfım, güçsüz.
Direnişciyim ama özgür.
Lanetliyim
Cehennemliğim
Ruhsuzum ama ölümlüyüm




Uzandım yatagıma uyumaya çalıstım
ama yapamadım
Kabuslarımdan uyuyamadım
Duvarlara bakınmaya basladım
Boş duvarlara
Beyaz duvarlara
ama korkmaya basladım
Duvarlardan bakan gozlerden kaçamadım
Pencerimi açtım
Dışarıyı izlemeye, sesleri dinlemeye başladım
Bir ambulans sireni duydum çok uzaklardan
Hastaneye yetişmek için son sürat gittiğini gördüm
İçindeki ölümlünün haykırışlarını duydum
Ruhunun bedeni içinde acı çektiğini gördüm
Can çekişen bedeninden fırlayan kanlarını
Kalbindeki kötülüğü gördüm
Yine odama yanlızlıgıma döndüm
Yatagıma uzandım
düşüncelerimden korktum
yanlızlığımdan korktum
onlardan korktum
sizlerden korktum
korkutmayın artık beni
defolun etrafımdan, defolun.



Annem aldı büyüttü beni
sonradan çıktım sokaklara
evim sokaklar oldu
gözlerimle göremediklerimi
kalbimle gördüm
kulaklarımla işitemediklerimi
ruhumda işittim
annem aldı büyüttü beni
korkular diyarına gönderdi
bır çocuktum büyüdüm
erkek oldum, özgür oldum
sonradan gürdüm korktum
annem aldı büyüttü beni
karanlıklar ülkesine gönderdi
karanlıkta kaldım
korktum, korkutuldum
sonradan görmeye başladım
ve sonradan duymaya basladım
duygularımı anlatamadım
korktuklarımdan kaçamadım
annem aldı büyüttü beni
sonradan öldürdü
ruhumda canbuldum ve
ruhumu sattım şeytana
sonradan oldum böle
sonradan olanlardanım ben
sonradan ölenlerden
ve sonradan dirilenlerden



Korkmadım şeytandan
Melek demelerinden
Benimle oynamalarından
Korkmadım onlardan
Beni korkutmalarından korkmadım
Şimdi hepsi çok uzaklaştılar
Yine yanlızlıgımda kaldım
Tek başıma bir başıma
Korkmadım onlardan
Korkmadım beni korkutmalarından



Korkuyorum artık yanlızlıktan
Siyah ve karanlık odamdan.
Elbiselerimin gece yarısı canlanmalarından ve
Oyuncak askerlerimin canavarlaşmasından korkuyorum
Korkuyorum artık insanlardan ve bakışlarından
İçsel dünyamdaki hayallerimden korkuyorum
Karanlıklar lordunun, şeytanın beni almasından korkuyorum
Korkuyorum artık yanlızlıktan
Geceleri tek başıma kalmaktan.
Karabasanların her akşam beni korkutuyo olmasından korkuyorum.
Anlamsızca duvarımda beliren iki karanlık gölgeden ve senden korkuyorum artık
Sen kimsin...
Cevabını bulamıyorum kimdin sen
Herşeyden fazla korkuyorum senden
Herşeyden fazla korkutuyosun beni



Bir zamanlar çok eskiden
Eskiden de öte
Karanlıklar şehrinde
Gölgeler içinde
Yanlızlıklar kentinde
Bunalımlar ülkesinde
Kaybolmuşlar caddesinde
Bir barda...
Elimde bir kadeh şarapla
Seni bekledim...
Bekledim ve Geldin
Benim için...geldin.



Şırıngayla ruhumu
Uyuşturduğum wakit;
Siyahlara bürünmüş gözlere
Ölüm şiirleri yazdım
Ben ne kadar mahkumsam karanlığa
Benim dünyama girdiğin wakit
Acıların yol gösterdiği
Ruhun zindan edildiği
Bir kabustasın...
Şafak pek uğramaz buralara...unutma!

bir öncesi olmadığı gibi
bir sonrası da yok
siyah-beyaz,ölüm-yaşam
arada bir çizgi yok
yaşadığım her gün ölüyorum
öldüğüm her gün ise
gerçekten yaşadığımı
hiç bir şey hissetmediğimi
gecenin koyuluğunda
huzur bulduğumu farkediyorum




Ölümü kokluyorum
Işığı farkedebilen çok az insan var
Karanlıkların içinde kalmaktan korkan
Gerçeklikler peşinde kaybolmaktan korkan
Bildiklerim göstermek istediklerimden çok farklı
Ruhumun içinde birikiyor
Hissettiklerimi kaybetmek canımı acıtıyor
Sadece ufak bir hayalde ve ufak bir zaman diliminde
Önemli gelebilecek herşey istemsiz varoluyor
Bu her insanın tek başına yaşayabilecegi
Kendini mutlulukla kandırabilecegi bir kaç güzel an
Uyandıgında içinde sadece acı bırakan
Bitimsiz duyguların cenneti
ama görebildigim tek şey neden cehennem?
Ölümü kokluyorum
Işığı farkedebilen çok az insan var



Sonunu getiremediğim düşüncelerim,
Beni rahat bırakmayan anıların,
Karanlığa bağlayan zincirler.
Sona yaklaşırken hüzünlü bir melodi çalıyor kulağımda.
Artık ay ışığı bile yardım edemez bana ,
Aydınlatamaz rüyalarımı.
Her adımda büyüyor içimdeki siyah leke.
Korku...

Damarlarımda akan kanı duyabiliyorlar.
Korktuğumu hissedebiliyorlar.
Korkularımla büyüyorlar.
Onlar...
Sevgiden yoksun kalmış ruhlar.
Beni daha derine çekiyorlar.
Acılarımın altında eziliyorum.
Parçalanıyor ruhum.
Güneş benim için doğmuyor artık.
Sonunu göremediğim bir yolda yürüyorum.
Son ışığın sönüşünü izliyorum.
Arkamı dönüp baktığımda ağlarken görüyorum hepinizi.
Ve ruhum bedenimi terk ederken tek bir soru var aklımda...
Size ihtiyacım varken nerdeydiniz



-Karanlık, bir ışıkla dehşet verir aslında çünkü yalnız kalamazsın gölgen vardır yanında
-Yalnızım yapayalnız hayat yuolunda belki arkamdan gelenler var ama bakmazlarbana , beni güldürün ama ağlarım ben bedenim alışmış ne de olsa
-Yalnızlık gülümser ekşi ekşi suratıma ben yalnızken ve ağlarken demekki yalnız değilmişim kendimi yalnız sanırken
-Kötümser bir şekilde bakan yok bana karanlık bakar ama o iyidir aslında çünkü düşünme fırsatı verir insana



-Yanında birini ararsan siyaha git orda bulursun beni bazen herkes bişey arar siyahta bense seni sende bak siyaha karanlığa ışığı arama asla ışık acı verir karanlıksa sıkıntı sıkılırsan beni ara burda siyaha git siyahta bulacaksın çünkü seni orda aramaya devam ederken ruhumu siyahta göreceksin.



-Sorma acı hayat bunları duyabiliryorsan sende yaşıyorsun bu acı kuru havayı .
İçine çekerek biliyorsun yine yaşadıdığı bazende lanet ediyorsun bazı anlar olur ya o zaman işte.
Neler hissettiğini bende biliyorum ben bunları her dakika yaşıyorum her insan gibi.
Sense meleksin anlarsın ama bizim kadar değil...



-Kırmızı kırmızı damlalar yere dökülür onlar benim kanım, ben değil onlar acı çeker yere düşerken ben acı çekerim siz aptal insanlar bana bakarken çünkü size acırım bana küçümser gibi bakıp karşımda dikilirken
-Karanlık bir oda her yer kapkara burda, işte hayat budur herkesi beklerim buraya ama beni yalnız bırakın kendinizde yalnız kalın ancak bu şartla
-Hiç bir şey istemem bir parça gülebilmek için ağlamak daha güüzeldir rahatlar insan ne de olsa öyleyse gel sende bu karanlık ortama
-Bir kaç damla gözyaşı akar gözümden ama napabilirim ki benimde ruhum kayıp hayatın içinde kalbim kırık param parça bir halde ama karanlığın şartı budur mutlu olmalıyım belki de



-İşte bitti .
Yolun sonu ne kadar inanılmaz diimi? Bak kargalar geçiyor üstümüzden onlarıda biri saldı buralara burda kargamı neresi burası sonra bir ses duyuyorum ve irkiliyorum siyaha hoşgeldin bir şey diyemiyorum.
Ah ah daha neler yapacaktım Bitti işte bu kadar oyun gibiymiş hayat kendi canımı aldım ama değmezmiş belkide senin için ta buralara kadar...



-Bazen bir şeyi söylemek yapmaktan daha kolaydır ama bazende bir şeyi yapmak söylemekten daha kolaydır.


-Denizin rüzgarı yüzüme çarparken seni düşündüm.Ayağım yere değerken her adımda seni düşündüm.
O acı veren ve nasıl olduğunu anlamadığım bir acı çekerkende hep seni düşündüm hep seni...
Ve tabuttada hala seni düşünüyorum...


-Ayaklarımın sesinin duyarken irkilen ve kaçan kuşlar kadar masumdun bazen,bazense rüyalarıma giren ve her yeri mahfeden cani yaratıklar kadar vahşi ama tek bildiğim şey hala seni sewdiğim...


-Gözlerimin ne kadar uzağa daldığı bilmediğim bir anda İki kuş kondu önümdeki soğuk cama
Biri diğerine baktı ve ağladı
Diğeri küçük ayaklarıyla döndü ve bakmadı
Ağlayan gökyüzüne baktı ve yağmur yağdı birden
Diğeri aldırmadı ıslanmamak için sıçradı aniden
Yağmurda ağlayan kuş yere baktı ve sonra diğerine
Diğeri yere baktığını gördü ama özgürlüğü gördü ileride
Sonra yan pencereden biri çıktı ve ağlayan kuşu alırken
Diğeri uçtu ileri dağlara doğru özgürlüğü ciğerlerine çekerken
Ağlayan kuş esir oluyordu işte diğeri gözden kaybolurken...



- Bazen ağlamak da çözümdür , bir yere sıkışıp yüzünü kapatmakta ama bu çözümler sadece kendinedir.Hayatta değişen bir şey olmayacak...
Bugün 16 ziyaretçi Siztemizi Gezdi
=> Sen de ücretsiz bir internet sitesi kurmak ister misin? O zaman burayı tıkla! <=